Als kind al maakte Marjolica Wolthuis kleertjes voor haar Barbies. Haar liefde voor stoffen is altijd gebleven. Ze verzamelde en bewaarde door de jaren heen lappen in allerlei soorten en maten. Sommige stoffen zijn al tientallen jaren oud: antiek linnen, afkomstig van familieleden die vlas verbouwden en het zelf weefden; een prachtige gordijnstof met een patroon van margrieten, afkomstig uit de herenboerderij waar haar vader opgroeide en waar zij werd geboren. Ook koopt ze stoffen in kringloopwinkels.

Vrij intuïtief maakt Wolthuis van deze stoffen grote kleden, waar zij letterlijk en figuurlijk op voortborduurt. Ze knipt voorstellingen uit verschillende stoffen en stikt die op een achtergrondstof. De aanleiding is vaak een herinnering, bijvoorbeeld aan haar moeder in een badpak of aan foto's van haar slapende dochter.

Zelf zegt Marjolica: “Ik probeer mijn innerlijke belevingswereld vorm te geven in textiel en zo ontstaan er een soort gedichten, niet in woord maar in beeld.”