Geïnspireerd door onder andere architectuur uit het interbellum, laat Matthias vormen terugkeren die verwijzen naar diverse architectonische elementen, waaronder gevelpartijen, raamdecoraties, sierlijsten en tegelpatronen. Deze elementen worden uit hun oorspronkelijke context gehaald en samengevoegd tot een nieuw beeld. Hoewel de oorsprong en context waarin deze vormen gevonden zijn nog zichtbaar is, neemt hij de vrijheid om ze te veranderen, te deconstrueren, en er een nieuwe en autonome vorm aan te geven. Hij streeft naar een beeld dat niet eenduidig te plaatsen is. De oorspronkelijke vormen van de gebruikte elementen hoeven niet direct herkenbaar te zijn. Vaak is de schaal van wat de werken tonen niet direct duidelijk, omdat Matthias zoekt naar beelden die uitnodigen tot dwalen.