Zijn objecten zouden een “constructieve vertaling van de natuur” genoemd kunnen worden. Nijboer laat zich fascineren door zijn beleving van de wereld om hem heen, waarin hij processen, materialen en verhoudingen vertaalt naar de beelden en installaties die hij maakt. De fragiele samenhang waaruit vormen kunnen ontstaat en een eigen karakter kunnen krijgen, wordt in zijn bewegende constructies gevangen. De werken lijken de tijd te vertragen en in een constant proces tussen verval en groei, te zijn blijven hangen.